روايه عشق الزين

بجنون . ليليان: انا كنت هبله اوى ... بس كويس انى فقدت الذاكرة ... علشان اسمع الكلام داا... كلام سارة صح. انا ممكن كنت بغبائى دة اضيعك وواحدة تانيه تخط-فك منى . زين: والنبى كلام سارة كله حكم ومواعظ اسمعى كلامها كتير ... وبالنسبه لواحدة تخط-فنى منك محدش يقدر قلبى دا ملكك وبس. ليليان بكسوف: الا قولى انت من قيمه شويه كنت بتتكلم على العقاب وان كنت بتعاقب كتير ليه بقا كنت بعمل ايه . زين: انتى عاوزة تعرفى العقاب ... ياروحى تعالى دا كان احلى حاجة فى الدنيا . ليليان: ههههه‍هعه ليه هو كان حلو اوى كدا زين رفع وشها وقر-بمنها وهمس بين شفا-يفها: يالهوى دا اانا كنت بمoت علشان متشربيش اللبن واعقابك كدا (زين با-سها بحب وبرقته المعهودة منه كانها حاجة غاليه خايف يج-رحها او يكس-رها وهى تاهت فى حنيته وحبه ورقته معاها اوقات بتحس انه شخصين مش شخص واحد...بس حنيته دى عاوزها ليها لوحدها وبس.) الباب خبط عليهم وقطع لحظتهم الجميله دادة سميحه: زين يابنى ... انت نمت ؟. زين بيحاول يكون صوته طبيعى: احم ..ايوا يا دادة انا صاحى... فى حاجة . دادة سميحه: اه مراد تحت ومعاه سارة مستنينكوا . زين: طيب نازلين . ليليان: ههههههههههه انت مبوز كدا ليه. زين: اصل مراد دة زف-ت بيجى فى اوقات غلط ... يالا ننزلوا اصل يفهم غلط .. ودة د-ماغه اصلا شمال. سارة: فى ايه يا مراد ... نظراتك ليا غريبه مش فاهمه انا عملت ايه. مراد: اخرسى ... لغايه ما زين ينزل واياكى تتكلمى قصاد ليليان . (زين نزل هو وليليان واستغرب من نظرات مراد وملامح وشه وخوف سارة وتوترها). زين: ايه يامراد متصلتش ليه قبل م-اتيجى . مراد: عادى .. انت كنت قايلى انك عازمنا على الغدا . زين: ودا وقت غدا . ليليان: ايه يا زين دا يجوا فى اى وقت ... سارة ازيك ... انتى كويسه ؟. سارة: اه كويسه ... الحمد لله (زين بص على مراد وفهم ان فيه حاجة غلط ومراد شاور على ليليان لازم تمشى علشان يتكلموا) زين: طيب ايه رايكوا بدام جيتوا بدرى... نطلع نتغدى فى اى مكان ونقضى اليوم مع بع-ض. ليليان: فكرة حلوة اوى . زين: طيب تمام اطلعى البسى ... ونطلع ليليان قر-بت منه وهمست: منا لابسه اهو يا زين. زين: لا يا حبيبى لبسك مش عاجبنى .. ديق شويه .. البسى حاجة اوسع. ليليان: امممم حاضر.. هما مالهم عاملين كدا ليه . زين: معرفش .. سيبك منهم انا هاقعد معاهم وافهم فى ايه ...واحنا برة ابقى اسألى سارة لوحدكو ..ماشى. ليليان: اوك .. عن اذنكوا هاطلع اغير هدومى واجاى . فى بيت الجارحى وتحديدا فى غرفه المكتب زين: ممكن افهم فى ايه . مراد: اسأل الهانم اللى مستغفلنا وبتلعب علينا وعارفه على الباشا وكمان على علا-قه بيه . سارة قامت وقفت: انت بتقول ايه يامراد.. انا مش فاهمه انت فى ايه مالك ... وايه على علا-قه بيه دى الزم حدودك معايا كويس. زين: انتى تعرفى على الباشا يا سارة . سار: عادى معر... مراد: متكدبيش ... كنت عاوزة تكدبى قدامى وهو فضحك ... طيب مش هنسالك على علا-قتك بيه حاجة شخصيه بردوا ... ايه مش هاتبعتى السلام اللى بعتوا لليليان... هو عرف منين انكو اصحاب وانها فقدت الذاكرة محدش يعرف غيرنا . سارة: انت مجنون انت بتلمح على ايه مش فاهمه ... انا استغربت انه قالى سلمى على ليليان . (مراد اتعصب وقام وقف مسك ايديها وضغط عليها بكل قوته ووصل لمرحله انه كان هايكس-رها فى ايديه ). مراد: انطقى يابت. .. قولى تعرفى على الباشا منين سارة منهارة من العياط: اوعا سيب ايدى ...انا مالى بيه بتزعقلى