روايه عشق الزين

كان على مو-تى سارة: ماهما هايمو-توكى فعلا علشان يورثوكى ...اهدى كدا امسحى د-موعك دى وتعالى نامى شويه ولما تصحى قررى هاتعملى ايه وانا معاكى فى اى حاجة فى بيت الجارحى زين: دادة سميحه دادة سميحه: اهلا يابنى امال فين ليليان زين: ليليان! .. هى مجتش دادة سميحه: لا يابنى مجتش. وقلقت عليها بس قولت اكيد معاك زين اتعصب وطلع تليفونه وجاب رقم كريم زين: الو كريم: ايوا يا باشا زين بحدة: ليليان هانم فين ؟ وانت فين ؟ كريم: طلعت منهارة من الشركه بعد ما وصلتها بربع ساعه ولما سألتها انتى رايحة فين زعقتلى وقالتلى انك رفدتها واصرت تمشى لوحدها وانا والله حاولت الحقها بس ضاعت منى واختفت زين بحدة: ومتصلتش ليه كريم: تليفونى باظ والله ياباشا وبصلحه زين قفل معاه واتصل على مراد مراد: ايه يا زين ؟. زين: بسرعه ادينى عنوان سارة صاحبتها مراد: سارة مين !... اه صاحبه ليليان طيب اقفل هابعته فى مسج عاصم: اخيرا ظهرتى يابنت فارس لا وايه جايه برجليكى . ليليان بعصبيه: مالكش دعوة بيا .. محدش له دعوة بيا واييااااك تفكر تضر-بنى تانى عاصم: لا وايه كمان ايه جايه بتخربشى . ... انا مبسوط اوى انا انهاردا اسعد يوم فى حياتى دا ليله ليلتك انهاردا... يوسف انت مش كنت عاوزها براحتك اهى عندك عاوز اسمع كل خير عاصم خرج وليليان خافت وعرفت انها اكبر غلط عملته فى حياتها انها فكرت ترجع يوسف: اخيرا يا ليلو جتيلى ... انتى جيتى علشان بتحبينى صح ليليان: انا بكر-هك ومبكر-هش حد قدك يوسف: وانا بحبك وبمو-ت فيكى وبتمناكى فى كل لحظه تعالى يا قلبى ليليان: ابعد هامو-تك يا يوسف لو قر-بت منى يوسف م-سكها وقلع-ها طر-حه و هى بتوح-شجامد ليليان: الحقونى ليليان بتوح-شجامد: زييييييييييين ليليان فاقت مرة واحدة وسارة بتهديها سارة: اهدى يا ليليان دا اكيد كابوس ليليان بتاخد نفسها: كابوس وح-ش اوى يا سارة .. اكيد ربنا بيدينى انذار علشان مروح-ش لاهلى فى الوقت دا رن جرس الباب سارة: هاروح افتح تلاقيها ماما ونسيت المفتاح كالعادة سارة فتحت اتفأجت بزين واقف قصادها زين: ليليان فين ؟ سارة: احم اتفضل حضرتك زين: ميصحش ادخل ومامتك مش موجودة ... لو سمحتى قولى لليليان تجهز علشان نمشى ليليان خرجت مندفعه: انت عاوز ايه ها ... انت مش رفدتنى خلاص خلصنا كل واحد فى حاله .. زين ببرود: البسى طرحتك كويس وهاستناكى تحت .. متتأخريش وسابها ونزل وليليان اتغاظت من برودة فى سرها: ايه يا ليليان مستنيه يصالحك ببوكيه ورد سارة: ليليان خدى نصحيتى ليكى روحى معاه واسمعى كلامه واحكمى عليه ليليان بنرفزة: شوفتى جاى يكلمنى ازاى سارة: معلش..انتى لو اتأخرتى ثانيه هايطلع وهايطربقها على د-ماغنا ليليان حست ان كلام سارة صح زين وقت غضبه بيتحول تماما فى بيت الجارحى زين بصوت جهورى: انتى ازاى تسمحى لنفسك انك تمشى من د-ماغك كدا ايه مالكيش راجل. ليليان: مش انت اللى قولتلى مستغنى عنك زين: انتى مجنونه انا استغنيت عنك فى الشغل مش فى حياتى شغلى حاجة وحياتى حاجة ليليان: لو اللى انت بتقوله صح ... كنت المفروض تفهمنى تقولى مش عاوزك فى الشغل وتقولى اسبابك ... انت عاملتنى وح-ش اوى يا بشمهندس زين وقالت كلامها الاخير بتريقه زين بنرفزة: انا معملتكيش وح-ش دى طريقتى وانتى عارفه كدا كويس ... ومش زين الجارحى اللى بيوضح اسباب لحد ليليان زعقت: وانا مش جاريه عندك زين بحدة: الزمى