روايه عشق الزين

مراد: لا دا اقل حاجة ... ممكن ياقمر رقم تليفونك علشان اطمن عليكى سارة: نهارك اسود بتشقط البت قدامى ... انت ايه صغير وكبير مش عاتق حد مراد: انا لازم امشى ورايا حاجة مهمه جدا ... هاكلمك يا ... ماهيتاب بدلع: ماهيتاب مراد بضحك: مين اللى تاب هههه ماهيتاب: هههههههه د-مك خفيف سارة: دا د-مه يلطش ... بتضحكى على ايه دا ظريف مراد: والله ماحد ظريف الا انتى ... بتتدخلى ليه سارة: طيب يا توتو خلى البرنس يوصلك اظن انتى هاتمو-تى وتوصلى لدا ... انا ماشيه سارة مشيت ورزعت الباب وراها مراد: مين العنيفه دى مهيتاب: دى سارة بنت خالتى ... بس مستغربها ليه عملت كدا معاك دى كانت عاوزة تشكرك علشان خبطنى اصلها بتكر-هنى مراد: ههههههه يخربيتها انا مغلطتش لما قولت انها عنيفه طيب ياقمر ثوانى وراجعلك مراد: انتى استنى ... يابنتى استنى سارة: عاوز ايه منى ؟ مراد: مش جدعنه ابدا انك تسيبى بنت خالتك وتمشى سارة: انا مش جدعه ..وصلها انت .. سلام مراد بعصبيه: يوووووة ما قولنا مش فاضى ... يالا يا شاطرة وصليها سارة: لا مش هاوصلها وفكك منى مراد: سارة استنى بس اقولك حاجة سارة: متنطقش اسمى ...عاوز ايه؟ مراد: لو سمحتى متلبيسش اللون الاحمر علشان بيعصبنى ... سارة: وانت مالك ؟ ... مراد قاطعها: اه وخدى الكشاف دا مراد ضر-بها على وشها وتحديدا على قورتها ومشى بسرعه يضحك. سارة فاقت من الصد-م#مه: اه يا حيووووووان مراد مشى وساب سارة فى صد-متها وماهيتاب اللى فاكرة انه هايوصلها سارة: ايه ياست الحسن والجمال ... الباشا خلع ماهيتاب: مش مشكله ... بس قد ايه زوق وعسل وجنتل مان وامور اوى سارة: امور وجنتل مان دا حيووووان ... يالا ياختى علشان اوصلك على التليفون بين مراد وزين زين: ياعنى انت كويس ... فيك حاجة .. مراد: والله كويس او كنت كويس لغايه ماشوفتها عكرتلى د-مى زين: مين دى مراد: بعدين... انا ااتصلت بعلى وقولتله ان عملت حاد-ثه بسيطه وانت مسافر واجلنا الاجتماع وهانبقا نبلغه المعاد امتى زين: كويس وانا قر-بت اوصل ... اجيلك مراد: ما قولتلك كويس يا زين زين: انا غلطان .. سلام فى الشرقيه ايمان: ازاى تسمحيله يعمل كدا مين دا .. انا اول مرة اشوفه ... مين دا علشان يتحكم فيا توحيدة: اخرسى ومتعليش صوتك عليا ... ودا قريبى قولتلك ... دا حبيب ابوكى .. ابوكى كان بيحبه اوى ... وبعدين عاوزة ايه عبد الرحمن يقول مالكيش رجاله ايمان: اسفه يا ماما... يا ماما علشان خاطرى كلميه اقنعيه تانى والله عبد الرحمن كويس وغير اهله توحيدة اتنهدت: ماشى .. بس بردوا عاوزة اقولك عبد الرحمن لو بيحبك هايعافر لغايه ما يوصلك ... سيبى ربنا يسرلك امورك يابنتى ... واللى فيه الخير يقد-مه ربنا ايمان: يارب يسرلى امورى فى بيت الجارحى زين: مساء الخير ليليان: زين ... انت جيت ليليان قامت تجرى عليه حض-نته فرحتها بيه متتوصفش انه رجع بالسلامه كانت خايفه عليه ليقابل اعمامها زين ما صدق حض-نته ... قد ايه هو كان محتاج حض-نها بعد يوم طويل زى دا ليليان: انت كويس ... تعبان زين: اه كويس ... الحمد لله ليليان: عملتوا ايه .. شوفت عبد الرحمن زين: اه شوفته ... فيه شبه كبير منك ليليان: اه فعلا شبه بع-ضعمى شاكر شبه بابا جدا وانا شبه بابا .. فانا وعبد الرحمن شبه بعض. زين: اممممممممم ليليان: ها كتبتوا الكتاب .. زين: لا ... انا رفضته. ليليان بعدت عن حض-نه: ليه يا زين . زين شد-ها تانى لحض-نه: متبعديش عن حض-نى ... وليه متوجعيش د-ماغك الحلوة دى انا عاوزك