روايه عشق الزين

على خير ... جرس الباب بيرن شكلها سهى عبد الرحمن بضيق: انا زعلان منك مش انا قولت بلاش سهى الزف-ته دى تانى ولا هى شكلك ولا من تربيتك ولا من اسلوبك ... دى شمال ايمان: طب اعمل ايه والله ما عارفه اخلع منها لزقت فيا ... وبعدين انا بكرة اسلوبها جدا بس جت وعزتنى ووقفت جنبى مينفعش اقفل بابى فى وشها عبد الرحمن: طيب لاخر مرة بقولك ابعدى عنها ايمان: حاضر عبد الرحمن: يلا انا هاقفل هاتعوزى حاجة اجبهالك ايمان: لا يا عبد الرحمن شكرا عبد الرحمن: سلام يا قلبى ايمان قفلت وخرجت تشوف مين كان بيرن وسألت مامتها ايمان: ماما مين كان بيرن الجرس ؟. توحيده: دا احمد كان جاى يسألنا فى حاجه عاوزينها ايمان: اه فيه الخير ... انا كنت بحسب سهى توحيدة بضيق: لا مش زف-ته ايمان: اه من حق يا ماما مين الراجل الى كان واقف فى كل حاجة يوم ميت بابا توحيدة بارتباك: وانتى شوفتيه فين ... انتى كنتى تعبانه ونايمه هنا ايمان: دى سهى اللى يومها سألتنى. توحيدة: دا قريبى من بعيد وبيشتغل فى السعوديه ومتجوز ولما عرف جة على طول ومشى عشان سايب مراته لوحدها... وبعدين قصرى من البت دى عشان هاتوقعك فى مشاكل ايمان: حاضر ... والله انا كمان مخنوقه منها دى لازقه فيا لزقه. فى شركه الجارحى سهيله: زين باشا ... الوفد الالمانى وصل زين: طيب حضرى الورق وبلغى مراد سهيله بخبث: تمام ... بس فى مشكله ليليان مجتش لغايه دلوقتى طبعا سهيله كانت فى نيتها توقع ليليان فى مشكله لتاخيرها زين: مش مشكله عادى انتى الى هاتحضرى معايا الاجتماع ... جهزى كل حاجة سهيله خرجت وفى نفسها لا بقا دا اكيد الموضوع فى إن ولازم اعرفها فى الجامعه سارة: تعالى يابنتى نشرب حاجة انا صدعت ولسه اليوم طويل ليليان بتعب: صدقينى مش قادرة روحى انتى سارة: طيب ... خليكى وانا هاروح واجاى بسرعه ليليان واقفه لوحدها جه عمر الليثى عندها ووقف فى وشها وقر-بعمر الليثى: ايه الجميل واقف لوحدو ليه ليليان بصتله وقامت ومشيت وسابته وهو اضايق منها اوى ... راح وراها عمر مسك ايد ليليان جامد: لا يا مزة مش عمر الليثى الى واحدة زيك تسيبه وتمشى دى الجامعه كلها بتقفلى على رجل انتى فاهمه ليليان بخوف: اوعا احسنلك ...هاجبلك الامن عمر: امن مين يابنت ال ... . انتى هاتيجى زى الشاطرة معايا تركبى العربيه نقضى يومين حلوين وقر-ب منها وقالها فى ودانها: هايبقوا يومين حلوين اوى ... عارفه لو رفضتى انا ممكن اد-فنك مكانك ولا حد يقدر يقولى انت بتعمل ايه ليليان عيطت جامد وعليت صوتها: سارة الحقينى سارة جت جرى عليهم: انت بتعمل ايه يا جدع انت سيبها احسنلك ليليان بصتلها بحذر انها متقولش اسم زين مش عاوزة تعمله مشاكل ولا تعرف حد انها مراته زى ما منبه عليها وسارة فهمتها كريم شاف الموقف كله جه جرى عليهم كريم: لو سمحت سيب ايديها عشان مطلبش الامن عمر شاور لحارس بتاعه يجى يضر-ب كريم واتخانقوا وكريم مش قدر عليهم لانهم اطول واعرض منه والموضوع وصل لعميد فى غرفه العميد عمر: البت بنت ال****...دى بتعرض عليا حاجات مش مظبوطه سارة باندفاع: انت كد-اب وحيو-ان انت اللى كنت ماسك ايديها ليليان بتعيط جامد: لا طبعا هو كدا-بمحصلش دكتور نادر ادخل علشان عمر: اخر-سى يابت انتى وهى هاتمضوا على فصلكوا من الجامعه عقاب ليكو علشان فكرتو تيجوا جنب عمر باشا ليليان: لا لا سارة ملهاش دعوة انا هامضى لوحدى سارة: انتى مجنونه تمضى ايه لا طبعا