الصقر

ورد وضعت يديها على فمه قبل أنا يكمل
ورد : اششش و أكملت پکسۏڤ : أنا كنت مبسوطة معاك برضو متفكرش كده دار الروايات و متحملش نفسك كده تانى
صقر و هو مبسوط من كلامها : أنا بحبك اوى يا ورد
ورد و هى تضمه : و انا كمان
صقر بعد پضېق فتلك الفتاة بحركاتها لا تعلم أنها تنوى على موتها إذا اقتربت أكثر
صقر : هقوم اجهزلك شاور حلو كده زيك
ورد ممسكة بالملاية : ماشى يا صقرى
صقر ملئ البانيو ماء دافئ
اقترب من ورد و هو يزيح الملاية
ورد و الډمۏع تجمعت فى عينها : بلاش يا صقر الله يخليك
صقر : لسه بتكسفى منى دار الروايات بعد كل اللى حصل امبارح
ورد احمرت وجنتيها من كلامه
صقر و هو يزيح الملاية و يحملها : متكسفيش اوى كده وفرى ده لبليل يا وردتى دلوقتى لازم تفطرى علشان تبقى حلوة
وضعها صقر فى البانيو و غير ملاية السرير و هى عليها بقعة دم فكان صقر يراعى كل تفاصيلة حتى لا يشعر ورد بأى حرج
و ذهب يحضر الفطار دار الروايات و هو يقبل كل انش فى جسدها و كأنه يضع ملكيته على كل انش فيها و من بعدها بدأ ياكلها بيده و هى أيضا و كانت السعادة تغمرهم
__________
فات شهرين على ابطالنا
تقى كانت جالسة فى غرفتها تبكى بشډة و تفكر هل حقا فارس يحبها كما تحبه أم فقط يحاول أن ينسى بيها ورد و هل مازال يفكر في ورد
قطع ذلك دخول فارس عليها الغرفة
تقى انتفضت من مكانها فكانت ترتدى بيجاما شورت و تربط شعرها بكحكة عشوائية
تقى : انت ازاى تدخل اوضتى يا مااااااما
فارس : ماما اللى مدخلانى على فكرة دار الروايات و بعدين أنا بقيت جوزك هو مش الاسبوع اللى فات كتبنا كتابنا و بعد بكرة الفرح باين
تقى : و لو ازاى تدخل كده برررررره
فارس : بس طلقة اوى انتى فى البيجاما دى عايزك تبقى تمشى بيها فى شقتنا يا توتا
تقى : انت جاى ليه
فارس : سمعت ان فى حد هنا قلبها نكد و مش عايز ينزل ينقى طرحة الفرح
تقى : أنا حرة و بفكر اأجل الفرح
فارس : نعععععم فرح مين اللى يتأجل دار الروايات ده أنا ماسك نفسى عنك بالعافية و بحلم باليوم اللى هنتجوز فيه يا توتا
تقى : يعنى يا فارس بتحبنى 🥺
فارس : بحبك بس ده أنا نفسى تتاكدى انى بعشقك بجد يا تقى محبتش حد زيك
تقى : و ورد
فارس : و الله يا تقى أنا اكتشفت انى عمرى ما حبيتها …و اكمل كلامه و هى يتكلم أمام شفايفها بالضبط… و لما قبلتك عرفت يعنى ايه الواحد يبقى عاشق
تقى : بجد يا فارس